Hi ik ben Irla Roos, kunstenaar, haptotherapeut en wandel-fantast. Wanneer ik om me heen kijk zie ik vaak vooral wandelende hoofden op stokjes rondlopen. Iedereen op zijn telefoon, vlug-vlug met een grote drang naar efficiëntie en productiviteit. Maar…doet dat allemaal wel zo goed?

De je als mens meer bent dan de buitenkant, meer dan je kunnen en moeten, en meer dan je gedachten heb ik zelf aan de lijven mogen ervaren.

De afgelopen jaren heb ik met plezier mogen ervaren dat wandelen voor mij zowat de remedie tegen alles is. Of ik nou een opkikker zoek of wil bijkomen. Behoefte heb aan verwondering, verdwalen of een goed gesprek. Het lopen is voor mij iedere keer het thuiskomen waar ik naar op zoek ben. Daar in de stad, in het land en tussen de wolken kan ik zijn met alles wat de landschappen in mezelf me te vertellen hebben. Ik beweeg, sta stil, stem af, zet een stap vooruit, weer achteruit, draai me eens om en onderweg groet ik de bij, aai ik riet, groet ik een mens. Het is er veranderlijk, ondanks dat de routes veelal hetzelfde zijn. Een beetje zoals wijzelf - zal ik maar zeggen. - en in die bewegelijkheid vind ik toegang alles wat er in en om mij heen in beweging is. De seizoenen trekken voorbij, er is herhaling, cycli en tegelijkertijd is er in ieder moment zo veel te zien en ervaren dat ik er nooit genoeg van krijg.

Iets zelfde heb ik ervaren tijdens mijn reis met de haptonomie. Toen ik zelf in 2018 van mijn stuk raakte was het een combinatie van haptonomie en psychologie die me weer op de rit kregen. Bijzonder vond ik toen, om te werken hoe schijnbaar eenvoudig die oefeningen leken. Keertje staan in de ruimte, iets met een bal, wat liggen op de bank en ondertussen bleven er maar werelden voor me opengaan. En ondertussen laten de bijen, het riet, een passant me zien ‘ o ja, ik ben nooit helemaal alleen’. Het is er rijk, in dat buiten. Complex en tegelijkertijd eenvoudig. Er is een bodem. Er is water. Er is lucht. en je beweegt.Niet dat dit een ‘af’ process was, in de jaren daarna ben ik best nog eens teruggekeerd om wat extra stappen te zetten en vooral doorvoelen.

Dit zelfde combinatie van eenvoud, complexiteit en radicale nuancering is wat me zo trekt in de haptonomie. Hoe simpel kan het worden als het de leer van het voelen!. En tegelijkertijd —— mijn god wat valt er veel te voelen!

Er is een bodem, er is wind en je beweegt

Er is je lichaam, er is een ander en je voelt

Er is de ander, er is jij en er valt wat te voelen.

Wat het me bracht is dat ik steeds meer inzicht kreeg in wat mij goed deed, en vooral ook wat niet.

Het is het wandelen geweest die voor mij de deur open deed naar een manier van zijn en kijken die meer zintuigelijk en nieuwsgierig is. En, het bleek ook voeding voor mijn creativiteit.

Inmiddels verweef ik al die dingen die me lief zijn. Ik maak kunst, host dan weer een wandeltraject en kom ieder jaar dichter bij het hebben van een eigen Haptotherapeutische praktijk. Het ene jaar staat het een op de voorgrond, het andere jaar het andere. Die veelzijdigheid - die past me.

Wat me in het wandelen en de haptonomie raakt, vind ik ook terug in het schrijven. Als kind al -ging ik nooit zonder pen, tasje en opschrijfboek de deur uit - en daar is niets aan veranderd. Of het nu morning pages zijn of experimentele korte schrijfsels. Een schets of losse flarde. De micro sensaties van het schrijven op papier en de resonanties tussen wat ik voel, schrijf, lees en weer binnen laat komen zijn een van de intiemste gesprekken met mezelf die ik kan hebben. En; de meest verassende ook. Naast contemplatie brengt het spelen met woorden me ook puur plezier.

Mijn voelen, lopen en schrijven. Dat zijn mijn ankers. Daar vanuit kan ik maken, ontmoeten en doen.